Miniature Exhibitions, Scanning Errors, and Virtual Spaces
In the research project carried out together with Paweł Giza and the students of the Strzemiński Academy of Fine Arts in Łódź, I focused on the relationship between the physical model, its digital representation, and what emerges in between - in the gaps, distortions, and disruptions generated by the 3D scanning process. The starting point was a set of miniature models of photographic exhibitions, created collaboratively with the students, which became a kind of spatial laboratory: a place for testing narrative, composition, and exhibition architecture at a reduced scale.
Digitizing these models using photogrammetry revealed an entire range of errors: perforations in white walls, duplicated elements, unstable textures, local bulges - a full repertoire of discontinuities usually perceived as technological flaws. In this project, however, they became material to work with. By analysing them, I began constructing new objects: sculptures made of styrodur and PVC - hybrid forms in which organic openings, waviness, and fractures become carriers of meaning rather than defects to be concealed.
SEE THE WITNESS EXHIBITION
SEE THE DRILL, THE POND, AND THE STRING EXHIBITION
In parallel, virtual counterparts of the models were developed - VR spaces in which the physical and digital versions can be viewed and compared. The virtual environment allows for the simulation of scale, light, and spatial rhythm, as well as for examining how digital distortions shape the viewer?s experience. Here, VR functions as a research, design, and critical tool, revealing the differences between the material object and its digital interpretation.
________________________________________
Miniaturowe ekspozycje, błędy skanowania i wirtualne przestrzenie
W projekcie badawczym realizowanym wraz z Pawłem Gizą oraz studentami Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi skupiłam się na relacji między fizyczną makietą, jej cyfrowym odwzorowaniem a tym, co wydarza się pomiędzy - w szczelinach, zakłóceniach i deformacjach generowanych przez proces skanowania 3D. Punktem wyjścia były miniaturowe modele ekspozycji fotograficznych, tworzone wspólnie ze studentami, które stały się rodzajem laboratorium przestrzeni: miejscem testowania narracji, kompozycji i architektury w zredukowanej skali.
Digitalizacja tych makiet z wykorzystaniem fotogrametrii ujawniła całą gamę błędów: perforacje białych ścian, podwajanie obiektów, niestabilność tekstur, lokalne wybrzuszenia - cały repertuar nieciągłości, które zwykle traktuje się jako wadę technologii. W projekcie stały się one jednak tworzywem. Analizując je, zaczęłam budować nowe obiekty: rzeźby ze styroduru i PVC - hybrydowe formy, w których organiczne otwory, falistość i pęknięcia stają się nośnikami treści, a nie błędem, który trzeba ukryć.
ZOBACZ WYSTAWĘ WITNESS
ZOBACZ WYSTAWĘ ANAMNEZA
ZOBACZ WYSTAWĘ WIERTŁO, SADZAWKA I STRUNA
Równolegle powstawały wirtualne odpowiedniki makiet? przestrzenie VR, w których można oglądać je, porównywać. Wirtualne środowisko pozwala na symulację skali, światła, rytmu przestrzennego oraz na analizę tego, jak cyfrowe zakłócenia wpływają na doświadczenie odbiorcy. VR pełni tu rolę narzędzia badawczego, projektowego i krytycznego, ujawniając różnice między materialnym obiektem a jego cyfrową interpretacją.
